گفتگو با رییس دانشکده دندانپزشکی گیلان
28 آبان 96 - 00:00

گیلان آنلاین: نوبت آغازین از مجموعه مصاحبه های واحد تخصصی خبرمفدا گیلان با روسای دانشکده های دانشگاه علوم پزشکی ، به دکتر حمید رضا ذاکر جعفری ، رئیس دانشکده ی دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان اختصاص یافت.  

 

 

 

گیلان آنلاین: مفدا گیلان در آغاز راه گفتگو با روسای دانشکده های دانشگاه علوم پزشکی گیلان ، به سراغ دکتر حمیدرضا ذاکر جعفری ، رئیس دانشکده ی دندان پزشکی دانشگاه رفته است. در حاشیه ی این مصاحبه ؛ دکتر ذاکر جعفری ، شخصا خبرنگاران تیم تخصصی خبر مفدا گیلان را در فیلم برداری از بخش های مختلف کلینیک دانشکده دندان پزشکی دانشگاه همراهی کرد. مصاحبه ی مفصل واحد تخصصی خبرمفداگیلان با وی را در زیر میخوانید :



 دکتر ذاکر جعفری ، رئیس دانشکده دندان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان است.
حال ، بدون ذکر موارد بالا خود را در یک جمله معرفی کنید.

من یک مسلمانِ ایرانیِ وطن دوست و گیلانی که زاده ی گیلانم و خاک وطنم را با هیچ چیز دیگری عوض نمیکنم.


 برای دکتر ذاکر جعفری ، دانشجو چه معنایی دارد؟


دانشجو یک میوه ی ناب است که باغ های بهشتی تعلق دارد. هر روز که میبینمشان روحی تازه پیدا میکنم.
همه ی دانشجویان مثل برگ گل لطیف هستند و آنان را چون فرزندان خویش میبینم.

 


 ارتباط دانشجویان با دکتر ذاکر صمیمی تر  از یک رئیس دانشکده است.
برف سال ۹۳ را بخاطر دارم و مجسمه ی برفی دندان که همراه سایر دانشجویان در محوطه درست کرده بودید. چه اتفاقی باید بیفتد که یک رئیس دانشکده روزهایش را با دانشجویان _ فراتر از حضور در دفتر ریاست _ شریک شود؟


به نظر من ، برای یک رئیس ؛ شیرین ترین لحظات ، آن اوقاتیست که در کنار افراد تحت مراقبت و نظارت خود میگذارند. بارها دانشجویان دانشکدمان را از پنجره میبینم که فوتبال بازی میکنند و خدا میداند چقدر دلم میخواهد کتانی بپوشم و به همراهی آنان برخیزم...
روزی حتما این کار را خواهم کرد!
همیشه سعی میکنم خجالت و ترس دانشجویان از مسئولان رده بالا در دانشکده من جمله خودم ، مثل برفی باشد که آب شود و کاملا از بین برود.
به یاد دارم جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ را که با لباس ورزشی به همراه دانشجویان در خوابگاه بوستان به تماشای مسابقه ی تیم ملی نشستیم و بعد از رقابت نیز محل زندگی آنان را دیدم.
معتقدم رئیس یک دانشکده باید کنار دانشجویان باشد و درد و شادی آنان را از نزدیک لمس کند.


 ذوق و شوق مفرطِ ناشی از شنیدن اخباری مانند " اکران فیلم سینمایی دل شکسته " یا "برگزاری چندین جشن و مراسم دانشجویی همراه با موسیقی و آواز سنتی ایرانیِ کاملا دانشجویی" اولین چیزهاییست که به عنوان یک ورودی ۹۳ از دکتر ذاکر جعفری و ریاستش بر دانشکده ی دندان پزشکی بخاطر دارم.
دکتر به فعالیت های فرهنگی علاقه مند هستند. کمی از حال و هوای فعالیت های فرهنگی و نیز دیگر فعالیت های دانشجویی سال اخیر بگویید؟


اعتقاد دارم فضای فرهنگی باید نشاط آور باشد. در این سه یا چهار سال اخیر است که فضای فرهنگی دانشکده به طرزی که شما اشاره کردید مبدل شده و از آنجایی که من بیست و چند سال است که در دانشگاهم ، قبل از این دوره چنین مراسم و رویداد های فرهنگی ای را ندیدم.
همیشه مایل بودم اگر روزی مسئولیتی به دست گرفتم ، خود در این جهت گامی بردارم.
اما همیشه چارچوب ها اجازه نمیدادند ؛ علی ای حال این چارچوب ها در خارج از فضای دانشگاهی بسیار باز تر بوده و به راحتی انجام میشوند اما در محیط دانشگاه یک قداست بیش از اندازه ای تزریق شده که دانشگاه ها در استان ها برداشت های مختلفی دارند و معتقدم در دانشگاه ما نیز در عین شدیدا مقدس و شایسته ی احترام بودن ، نیاز به تجدید نظر در راستای فرموده مقام معظم رهبری که خواستار نشاط دانشجویی در دانشگاه ها هستند ، احساس میشود. 
من خودم شخصا به مسجد علاقه ی بسیاری دارم ؛ پدر بزرگم روحانی بودند اما در ارتباط با مسائل فرهنگی معتقدم باید اندکی آسانتر گرفت.
در این سه سال و نیم ، تلاشم بر این بود که تمامی مراسم فرهنگی را اعم از مذهبی و ملی یا شادی و حزن ؛ به نحو احسنت در دانشکده ی دندان پزشکی به اجرا درآورم.
از برگزاری تعزیه در ایام عاشورای حسینی یا مراسم مربوط به امام راحل گرفته تا اعیادی چون میلاد پیامبر و نیمه شعبان و حتی جشن های فارغ التحصیلی ما که در سطح دانشگاه علوم پزشکی گیلان واقعا درخشان است.
امیدوارم دانشجویانی که از اینجا فارغ التحصیل میشوند ، سالها بعد در روز نیمه ی شعبانی یاد دانشکده دندان پزشکی بیفتند و خاطره ی خوبی که از آن روز به یادگار همراه خود دارند.


در آستانه ی انتخابات میان دوره ای شورای صنفی دانشکده هستیم. نقش شورای صنفی را در مطالبات حقوق دانشجویان چگونه ارزیابی می کنید؟


سه سال و نیم قبل که مجددا وارد دانشکده ی دندان پزشکی شدم ، از خود میپرسیدم که چرا جای کارگروه ها و کمیته های دانشجویی در دانشگاه ما خالیست؟
چرا دانشجویان ما کمیته های مذهبی ، ورزشی ، موسیقی و ... ندارند؟!
مانیفستی در ۲۵ برگ آماده کردم و تحویل دکتر میری ، معاون فرهنگی وقت دادم.
در این مانیفست از چند و چون کمیته ها و نحوه ی برگزاری انتخابات و همه ی آنچه که به نظرم برای برپایی کمیته های دانشجویی نیاز بود ، نوشتم.
دکتر میری در پاسخ به من گفتند که فعالیت های فرهنگی باید در قالب کانون ها انجام شود.
از سال گذشته که شورای صنفی در دانشکده ی ما جان گرفت ، خیلی خوشحالم. در چند جلسه که با اعضای این شورا داشتم ، مطالب و دغدغه های ارزشمندی را به من منتقل کردند.
حقیقتا نقش شورای صنفی در یک دانشکده به مثابه ی بازوان رئیس مجموعه است.


 آمادگی و شرایط دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی گیلان و علی الخصوص دانشکده ی دندان پزشکی را برای جشنواره های پیش رو اعم از فرهنگی و قرآن و عترت چگونه می بینید؟

 یقین دارم که در این دانشگاه استعدادهای بسیاری هستند. از دید من یکی از وظایف اصلی شورای صنفی و کادر ریاست دانشکده ، شناسایی و قرار دادن دانشجویان مستعد در هر زمینه است.
حال که صحبت به اینجا رسید باید بگویم که جای کانون موسیقی در لیست بلندبالای کانون های دانشجویی دانشگاه ما خالیست و این گله را ازشورای فرهنگی دانشگاه دارم ؛ چرا که بخش عمده ای از دانشجویان در طلب موسیقیند و این کانون شدیدا برای فعالیت موسیقیاییشان در چارچوب های مشخص ، نیاز است..

 


 نقش و جایگاه انجمن علمی را در دانشگاه چگونه ارزیابی میکنید؟


خوشبختانه یکی از اقدامات دانشجویان که در دانشکده خیلی خوب کار شد ،  در حوزه انجمن علمی دانشجویی بود که پارسال شکل گرفت ؛ که چندین فعالیت چشم گیر داشت.
از میان این تلاش ها می توان به مناسبت روز درختکاری اشاره کرد ، ویزیت رایگان در پارک محتشم که با استقبال خوبی همراه بود و دانشجویان دیگر نیز حضور داشتند و همین طور به مناسبت روز جهانی مساجد که اگرچه تابستان بود ؛ ولی دانشجوها آمدند و ویزیت رایگان در مسجد مصلی انجام دادند.
من خودم شخصا خیلی علاقه مند به کارهای فوق برنامه دانشجویی هستم و در تمامی برنامه هایی که انجام گرفت در کنارشان بودم و از شور و  شوق دانشجویان برای کمک به دیگران انرژی گرفتم.
تشکیل شدن و نیز فعالیت قدرتمند انجمن های علمی دانشجویی پلی است برای رسیدن  اهداف علمی بدون مرز.


رسم است که آموزگار و استاد میاموزد و شاگرد و دانشجو فرا میگیرد. لحظه ی ویژه ای که در کسوت استاد ،  در موقعیت یک فراگیرنده و شاگرد قرار گرفته باشید را بخاطر دارید؟


لحظاتی که کنار رئیس دانشگاه ، معاون آموزشی یا معاون پژوهشی هستم ، حس شاگردی میکنم.
آنانی که در سطح والاتری از فعالیت های دانشگاهی حضور دارند و مسائل را میبینند ، به جزئیات و کلیات تمامی موضوعات واقفند.
وقتی که از آنها راهنمایی میگیرم ، حس خوبی پیدا میکنم.
 ارتباط من با این عزیزان هم از جنبه ی علمی و هم از سویه ی رئیس - مرئوسی می باشد و آنقدر این تبادل برایم مفید و لذت بخش است که حتی با وجود سن کمتر ، این احساس شاگردی در من هویدا می شود.


دکتر ذاکر جعفری ،  دو دوره لمس مسند ریاست دانشکده دندان پزشکی گیلان را تجربه کرده. از روزهای اول تا امروز جز گذراندن روزها و افزودن بر تجربیات ، مسیر  خودتان را چگونه ارزیابی میکنید؟ 


مسیری که می بینم ، دانشکده ای رو به ارتقاست.
رزیدنتی هایی که در دو سه سال اخیر در دانشکده برپا کردیم_ و تیر سال آینده ، نخستین فارغ التحصیلان رادیولوژی و ترمیمی را داریم_ ، بخش مهمی از این مسیر رو به ارتقا را تشکیل داده اند.
این مساله از موارد نادریست که در دانشکده ی ما به وقوع پیوسته.
دانشکده دندان پزشکی ، ۲۱ دوره ورودی داشته و از ورودی هجدهم ، رزیدنتی هم به این مجموعه اضافه شد اما این مساله برازنده نیست ؛ این اتفاق باید ده سال پیش میفتاد...
شور و شوقی که در میان بچه های دانشجوی دستیاری میبینم ، حس خوبی به من منتقل میکند ؛ آنها همیشه در تلاشند که به روز باشند و این به روز بودن ، روزگار درخشانی را رقم خواهد زد.
تصورم این است که در آینده ای نزدیک ، سایت لاکان همانند یک کلونی خوب و هماهنگ ، تبدیل به یک مجتمع دانشگاهی خواهد شد.


بیست سال بعد ، دکتر ذاکر جعفری به روزهایی مینگرد که در دانشکده ی دندان پزشکی گیلان سپری کرده. مهمترین یادگاری که مایلید از این ایام به روزهای آینده ی زندگیتان تزریق کنید چیست؟


همیشه حداکثر تلاش خود را کردم.
همیشه میخواستم کار مثبتی انجام دهم.
امیدوارم بیست سال بعد ، در حوالی هفتاد و دو سالگی ، اگر زنده ماندم ، کارنامه ی مثبتی داشته باشم و از این مثبت بودن لذت ببرم. 
همانطور که گفتم ، آوردن ۶ رشته ی دستیاری با کمک مدیران و پرسنل دانشکده دندان پزشکی ، یکی از شیرین ترین اتفاقات مسیر طولانی من بود. با همه ی مشکلات تلاش خود را ادامه دادم و همچنین برای گرفتن دو رشته ی تخصصی " درمان ریشه " و " دندان پزشکی کودکان "  نیز در حال اقدامیم تا در آینده ای نزدیک ، هشت رشته از ده رشته ی تخصصی دندان پزشکی را در دانشکده ی خودمان داشته باشیم.

 


سوال آخر این مصاحبه به شما اختصاص دارد. این سوال را شما خواهید پرسید و این سوال هر مخاطبی میتواند داشته باشد.
پرسش شما ، واپسین جمله ی این گفتگو خواهد بود.


مخاطب من ، دانشجویان دندان پزشکی هستند.
روز های دانشجویی ، از جمله درخشان ترین ساعات و دقایق و ثانیه های زندگی هر شخص است.
دانشجویی فقط این نیست که مانند ربات ؛ صبح به دانشکده بیایند ، سر کلاس ها بنشینند و عصر با سرویس به خوابگاه و خانه برگردند.
شش سال است...
یک عمر!
اصلا زمان کمی نیست!
زندگیشان را محدود به درس نکنند ؛ همیشه از دانشجویانم میشنوم که وقت نداریم ، وقت نداریم.
دندانپزشکی ، هنر است.
 به یاد دارم دانشگاه ملی سابقا فقط آنانی را میپذیرفت که فعالیت هنری ای نیز داشته باشند...
دانشجویانِ ما مطمئن باشند که فعالیت هنری برایشان بسیار ارزشمند خواهد شد.
دانشجویان ما مطمئن باشند که ذهنشان ، روحشان و وجودشان زیبایی ها را فراموش نکرده و در به در دنبالشان میگردد...
فعالیت های فوق برنامه ، اردوهای مختلف ، تلاش های فرهنگی و بسیاری دیگر از کارها که به نظرم برای زندگیشان لازم دارند.
چرا دانشجویان ما ، فقط شادی را برای بیرون از محیط دانشگاه میخواهند و در اوقات خارج از دانشگاهشان به برگزاری فعالیت های فرهنگی در دانشگاهِ خود فکر نمیکنند؟ من با کانون ها و شورای صنفی و سایر نمایندگانشان همه نوع همکاری میکنم.

چرا دانشجویان ما ، شادی را فقط برای محیط خارج از دانشکده میخواهند؟

 

 

 

 

 

منبع: مفدا-گیلان

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code
تلگرام