گریه و عزاداری، هدف یا وسیله؟
28 شهریور 97 - 00:00

گیلان آنلاین: گریه و عزاداری برای مصائب امام حسین علیه السلام فواید و برکات بی شماری دارد

 

 

 

گیلان آنلاین:  گریه و عزاداری برای مصائب امام حسین علیه السلام فواید و برکات بی شماری دارد؛ برپایى عزاداری و رمز تأکید ائمّه اطهار علیهم‌السلام بر حفظ آن، وقتی روشن‌‏تر مى‌‏شود که بدانیم شیعیان در عصر صدور این روایات به شدّت در سختی به سر مى‌‏بردند و تحت فشارهاى گوناگون حکومت امویان و عبّاسیان چنان گرفتار بودند که قدرت بر انجام کوچکترین فعّالیّت و حرکت سیاسى و اجتماعى نداشتند. مجالس عزاى امام حسین علیه‌السلام آنان را نجات داد و در پناه آن، تشکّل و انسجام تازه‌‏اى یافتند.

 در واقع، هر ملت و مکتبی براى بقا و موفّقیّت خود محتاج عامل وحدت است. بهترین عامل وحدت پیروان اهل بیت علیهم‌السلام که با کمترین زحمت و کمترین هزینه مى‌‏تواند توده‌‏هاى میلیونى را حول یک محور جمع کند، همین مراسم عزادارى حسینى است.

تأثر و اشک، قلب انسان را با معشوق پیوند می دهد و بر این اساس تلاش می کند به رنگ معشوق در آید. مجالس عزاى امام حسین علیه‌السلام باید مجالس تحوّل روحى و مرکز تربیت و تزکیه نفس باشد. در این مجالس مردمى که با گریه بر مصائب امام حسین علیه‌السلام آن حضرت را الگو قرار مى‌‏دهند، در واقع زمینه تطبیق اعمال و کردار خویش و همرنگى و سنخیّت خود را با سیره عملى آن حضرت فراهم مى‌‏سازند. افراد زیادی در این مجالس، دگرگونى عمیقى یافته و تصمیم بر ترک گناه و معصیت مى‏‌گیرند و راه نجات را پیدا مى‌‏کنند.

 این مجالس به آدمى درس عزّت، آزادگى، ایثار، فداکارى و درس تقوا و اخلاق مى‌‏آموزد. این مجالس مهد پرورش انسان‏هاى حق طلب و عدالت ‏گستر و شجاع است.

در طول تاریخ، این جلسات به مثابه کلاس‌‏هاى درس براى مردم بوده و آنان را با معارف و حقایق دینى، تاریخ، رجال، احکام و موضوعات گوناگون دیگر آشنا مى‏‌کرد.

 گریه و عزاداری به این جهت است که روح ما با روح امام پیوند بخورد و پرتوى از روح امام حسین علیه السلام به روح ما بتابد، آنگاه در توحید، در عبادت، در اعمال صالح، در مراعات حقوق دیگران، در راستی و درستی، در ایمان و تقوا، در مبارزه با ظلم و فساد، در آزادی خواهی و زیر بار ذلت و ظلم نرفتن، پیرو امام خود باشیم؛ اگر چنین شد، یک قطره اشک، بیش از همه دنیا ارزش پیدا می کند.

 اما اگر عزاداری، وسیله ای برای اهداف نادرست قرار گرفت؛ برای خودنمایی، برای رسیدن به قدرت کاذب، برای شهرت و شهوت، برای دنیا طلبی و مانند آن، این عزاداری نه تنها ارزشی ندارد، بلکه مخرب هم هست.

اگر عزاداری، هدف اصلی و نهایی دانسته شد و نتایج و ثمرات و کارکردهای مثبت آن، در نظر گرفته نشد، آن نیز به انحراف کشیده می شود. آنوقت هر رفتار و گفتاری در عزاداری ها درست قلمداد شده و از شعائر حسینی محسوب می شود.

 شخصی که برخی او را مرجع تقلید معرفی می کنند، رسما می گوید: هیچ چیز جای قمه زدن روز عاشورا را نمی تواند بگیرد، لذا مؤمنان و محبان اهل بیت علیهم السلام سعی بر آن داشته باشندکه روز عاشورا قمه بزنند. خب چنین فردی، یا از اسلام جز تیمم و غسل حیض و نفاس چیزی نمی داند و اسلام شناسی اش در محدوده همین مسائل است، یا با طرح این امور، دنبال اهداف سیاسی خود است! خوب است به ایشان بگویند چرا خودتان بر کله مبارکتان چند ضربه قمه نمی زنید؟ بر فرض اگر مصلحت دیدند قمه هم زدند، خب این قمه زدن چه برکاتی دارد؟ چه آثار مثبتی دارد؟ کدام مسلمان خفته را بیدار می کند؟ کدام غیر مسلمان یا غیر شیعه را به سمت امام حسین علیه السلام می کشاند؟ برعکس، دیگران را می ترساند و وحشت زده می کند!

 باید توجه داشت عزاداری های نادرست، برکات و ثمرات اجتماعی عزاداری های درست و صحیح را هم از بین می برد یا لا اقل، تحت الشعاء خود قرار می دهد.

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code
تلگرام